×
Home
Werk
Vilt 3D Vilt 2D Variaties Textiel
Over
Waarom pers
Bio
C.V. Exopo´s Vilt Iran
Taaltango
Woorden Mijn ziel
 
Contact

Tussen Droom en Draad 2

Tussen droom en draad 2 gepubliceerd in Viltkontakt, maart 2012. Marijke Eken ©.

Geboren worden op aarde is het loslaten van de kosmische familie en haar eenheid. Een ongeboren mens is door een dikke draad verbonden met de materie: de navelstreng. De allereerste verbinding en kennismaking gaat via de moeder en daarmee de buitenwereld. Eenmaal geboren, groeit het kind in de verbinding naar de aardse familie om op een gegeven moment een verbinding te zoeken met het innerlijke. Zelfkennis vergaren, begrijpen en toepassen.

We zijn niet zomaar pardoes verbonden met de buitenwereld maar leren dit in verschillende fasen van ons leven steeds opnieuw en hernieuwd. Vilten is daarbij een hulpmiddel.

Vilsters hebben het over de magie van het vilten maar wat is die magie eigenlijk? Een toverwoord, modewoord of ervaring?  Voor mij een ervaring die ik nu beter kan omschrijven..

Toen ik voor de allereerste keer viltte (bij Inge in 1995) stond ik perplex en ervoer diep in mij dat er iets gebeurde.

Naarmate ik meer viltte begreep ik steeds beter wat er gaande was. Ik keek naar de losse wol die voor me lag, voelde de natte wol onder mijn handen en zag een beeld voor me van bewegingen die via mijn handen in mijn buik vloeiden en ordening schiepen.

Ik realiseerde me dat wat ik met mijn handen en de wol deed zich op een manier ook in mijzelf voltrok en helend werkte.

Toen ik meer ging rollen dan ‘plat’ vilten ervoer ik een extra dimensie. Ritme en rollen, naar voren en weer terug, geven en nemen allemaal op de hoogte van het hart.

Ik geef, als ik naar voren rol, strek mijn armen en raak de wereld aan, rol weer terug om het in mijn hart op te slaan. Alles éen armlengte lang of kort. Dát is mijn arm en dat is de lengte van mijn arm, dát kan ik geven en dát kan ik nemen. Ik realiseerde me des te meer dat verhoudingen (in dit geval geven en nemen) in balans moeten zijn. Het rollen van vilt is zware lichamelijke arbeid maar is geven en nemen in de juiste verhouding dat ook niet? Bij het vollen van vilt worden ook kneden, duwen en slaan ingezet. Het is een les in soepelheid en beweging in ruime zin.

Ik heb in Hongarije (2004) met Rosa Mambetova, een Kirgizische vilster, samen gevold. Ik kon haar nauwelijks bijhouden. We knielden, maar ik moest er steeds op letten dat ik niet omviel terwijl Rosa, die klein en tenger is, geen enkele andere beweging maakte dan naar voren en achteren. Een sterke vrouw, met een kracht ontleend aan vilten in een (semi) nomadisch leven.

Je kunt niet dichter bij het wezen van een textiele techniek (met wol) komen dan door te spinnen en/of te vilten. Het is zó archaïsch, zó oud, zo diep geworteld in het collectieve onderbewuste dat als je van deze techniek houdt, het niet anders kan dan dat het iets met je doet. En als het iets met je doet werkt het altijd helend, zo helend dat het niet meer helend genoemd hoeft te worden.

In mijn vorige artikel schreef ik over de spiraal als fenomeen in de natuur. De spiraal is een van de oudste menselijke symbolen en vind je in iedere cultuur terug. Spiraalvormig is ook van toepassing op wol. Van de zichtbare krullen op het schaap, tot de microscopische kleine details in een enkel haar.

Een organische en universele beweging die voortgezet wordt in het spinnen en twijnen van de draad, in het rollen van het vilt en in rond gevormde hoeken van ongeknipt vilt. De kosmische spiraal op aarde in onder meer het schaap en haar hoorns.

Wat is de magie van vilten meer dan het verinnerlijken van de eigenschappen van wol: haar zachtheid, haar bescherming, haar kracht en uiteindelijk de verbinding.