Webdesign Marijke Eken, © 2011 i.s.m Eye-T webdesign
   
 

Alle teksten en foto´s zijn copyright Marijke Eken, tenzij anders vermeld. Niets mag worden vermenigvuldigd zonder toestemming van Marijke.

 

Touching Allowed

De jaren 80 waren, naar mijn mening, wat kunst  betreft, arrogant hoogdrempelig en onaanraakbaar. Dat kan ik nu zeggen, terugkijkend op een leven met en in kunst. Textiele werkvormen had het moeilijk in Nederland tenzij je je met mode bezig hield.

Als kunstminnende moeder (en vader niet te vergeten) van een toendertijd 4 jarige zoon, wilden wij  onze zoon mooie dingen in een museum laten zien. Zo bezochten we een tentoonstelling waar beeldhouwwerk van o.a. marmer te zien was.

Nu is het zo, dat ik ook zie door iets aan te raken. Iets wat mij boeit, wat mij iets wilt vertellen, raak ik aan. Ik weet natuurlijk dat je in een museum absoluut niets mag aanraken maar toch raakte ik het enorme marmeren ei dat op de vloer stond aan. Felix (onze zoon) volgde mijn voorbeeld en samen aaiden we het koele oppervlakte. Voel eens, voel je dat het koud is? Voel je dat het glad is?

De suppoost kwam naar ons toe en deed zijn werk: `U mag de objecten niet aanraken`. Jammer want wat kan er mis gaan met zo`n enorm marmeren brokstuk. Hoe moet een blinde zich voelen in een museum? Hoe laat je een klein kind kennismaken met deze kunst? Vragen aan de suppoost die hier verder uiteraard niet op inging.

Maar ik zag marmeren en uitgesleten trappen, altaren in kerken voor me, uitgesleten en met vuil bedekt door de handen en voeten aangeraakt. Dat soort dingen beroert me, levens van duizenden mensen gaan voorbij en al deze mensen hebben verhalen waarom ze iets aanraken...

De kunstenaar van het enorme ei zou eigenlijk blij moeten zijn, dacht ik. Blij dat er mensen zijn die niet alleen met ogen zien maar op een ander niveau iets willen ervaren, wat dat ook moge zijn. Het museum zou trots moeten zijn een object ten toon te stellen dat eventueel ,vuilí kan worden en wellicht over de jaren heen `uitgesleten`. 

Er zijn veel argumenten waarom je een kunstwerk niet zou mogen aanraken. Daar ben ik het ook mee eens maar dit marmeren ei boeide me, boeide me zo dat ik het moest aanraken, zal ik maar zeggen en ik wilde graag dat Felix dit ook deed zodat hij iets kon voelen en ervaren.

Want, als je iets aanraakt ervaar je meer, voel je meer, voel je lagen dieper dan de oppervlakte. 
Toen ik een naam wilde voor mijn kleine onderneming, mijn atelier, kwam deze ervaring onmiddellijk naar boven en zo is de naam Touching Allowed ontstaan.

En had ik een blind kind gehad dan had mijn kind al mijn wol, zijde, katoen, hennep enz. mogen aanraken; al mijn werk mogen aanraken. 

En als er dan iets zo vuil zou zijn geworden dat het niet meer te gebruiken was of voor een expositie te `onaanzienlijk,` zou zijn geweest dan weet ik, uit het diepste van mijn hart, dat ik zou denken: niet erg; het is jammer maar ik kan iets nieuws maken omdat ik dat nog steeds denk!

Gepubliceerd op: 24-02-2016


Terug naar vorige